Η έννοια "πατριωτισμός" είναι μια πλήρως διαστρεβλωμένη έννοια,μια έννοια η οποία έχει χάσει την πραγματική της σημασία μέσα στα πέρασμα του χρόνου.Ο χρόνος λειτούργησε πλήρως με έναν υπονομευτικό ρόλο στην συγκεκριμένη περίπτωση που είχε ως αποτέλεσμα να απογυμνώσει την λέξη "πατριωτισμός" από το πραγματικό νόημα της.Αυτό το λέω,γιατί ήταν και εξακολουθεί να είναι η δεξιά "υπερήφανη" για την πατρίδα ενώ υπάρχει ο μύθος ότι η κομμουνιστική αριστερά δεν ενδιαφέρεται και δεν μάχεται για αυτή.Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ένα σημαντικό κομμάτι της αστικής τάξης είχε συνεργαστεί με τον κατακτητή κατά τη διάρκεια της κατοχής,ενώ οι κομμουνιστές είχαν οργανωθεί στα βουνά για να αντισταθούν στον εισβολέα με εξοπλισμό ξεπερασμένο,κατώτερης και πού χειρότερης ποιότητας. Αυτοί οι προδότες του έθνους,λοιπόν, έκαναν αργότερα την εμφάνισή τους σαν εθνικόφρονες κηρύσσοντας έναν ανελέητο πόλεμο στους πατριώτες κομμουνιστές παρουσιάζοντας τους ευατούς τους σαν σωτήρες του έθνους.Αν παρατηρήσουμε όλη την σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κράτους θα δούμε ότι δεξιοί, συνεργάτες των κατακτητών Γερμανών επανεμφανίστηκαν μετά το τέλος του πολέμου στην πολιτική σκηνή ως σωτήρες του έθνους αναλάμβάνοντας,όμως, τώρα το ρόλο της εκκαθάρισης της χώρας από τους κομμουνιστές,κάτι το οποό συνεχίστηκε αδιάκοπα καθόλη την διάρκεια του ψυχρού πολέμου.Οι δεξιοί,μετά το τέλος του εμφυλίου,έχοντας αρχίσει να εμφανίζονται και να εδραιώνουν ,με την βοήθεια των ξένων φυσικά, την παρουσία τους στην πολιτική σκηνή ανέλαβαν το ρόλο των σωτήρων,θέλοντας υπό διεθνείς εντολές να εκδιώξουν και να αφανίσουν τους κομμουνιστές "προδότες του έθνους".Άρχισαν ένα κηνύγι "μαγισσών" με στόχο να σώσουν την χώρα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο οι ίδιοι που ήταν δοσίλογοι και φιλοναζιστές.Καπηλεύτηκαν μια λέξη για να αναδειθούν στην πολιτική σκηνή και να εδραιωθούν εξυπηρετώντας πάντοτε τα συμφέροντας του ξένου κεφαλαίου,των ξένων αστικών δυνάμεων. Αλλά όλα αυτά,νομίζω πως είναι γνωστά και για αυτό τον λόγο,δε θέλω να σας κουράσω περαιτέρω.Θα αναφέρω όμως δύο παραδείγματα σχετικά με το θέμα με το οποίο καταπιαστήκαμε σήμερα.Οι σοβιετικοί είχαν δώσει στο ανατολικό μέτωπο στο οποίο μάχονταν κατά του φασίστα εισβολέα κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου την ονομασία "Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος".Ως Ανατολικό Μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου περιγράφεται,λοιπόν, το σύνολο των πολεμικών γεγονότων που έλαβαν χώρα ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις του Άξονα κατά τα έτη 1941 έως 1945, στα πλαίσια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελεί το σπουδαιότερο πολεμικό γεγονός της σοβιετικής ιστορίας και ένα από τα σπουδαιότερα της παγκόσμιας. Στη ρωσική ιστοριογραφία αναφέρεται συνήθως ως Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος (ρωσικά: Великая Отечественная война) - ο εν λόγω όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από την εφημερίδα Πράβντα την επομένη της γερμανικής εισβολής, σε ένα άρθρο που καλούσε τους σοβιετικούς πολίτες να επαναλάβουν το θρίαμβο του Πατριωτικού Πολέμου (η νίκη της Παλαιάς Ρωσίας επί του Ναπολέοντα).Αυτός ο πόλεμος όμως θα πρέπει να τονίσουμε ότι ήταν πατριωτικός,γιατί ήταν πόλεμος αμυντικός απέναντι σε έναν εισβολέα,ο οποίος είχε ως όραμά του τη δημιουργία μιας Γερμανίας υπερδύναμης εις βάρος των λαών της Ευρώπης.Ας μην ξεχνάμε ότι το καθεστώς στην ναζιστική Γερμανία ήταν φασιστικό με επεκτατικές βλέψεις σε όλη την έκταση της Ευρώπης και την υπουδούλωση των ξένων λαών.Ο φασισμός ποτέ δεν προβλέπει κάτι θετικό για το λαό παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται για λόγους σαφώς δημαγωγικούς με ένα ψεύτικο φιλολαικό προσωπείο.Αντίθετα ο λαός οδηγείται στην εξαθλίωση,την υπουδώλουση και την ολοκληρωτική έλλειψη της ελευθερίας του.Αυτό τον κίνδυνο κατάφερε και απέτρεψε ο Κόκκινος Στρατός και όλη η Σοβιετική Ένωση δίνοντας γενναίες μάχες στο ανατολικό μέτωπο που εκτεινόταν από την Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλλασα σε χαρακώματα τεραστίων χιλιομέτρων (Μάχη του Στάλινγκραντ).Θα αναφέρω όμως και το άλλο παράδειγμα το οποίο είναι παρμένο από την ελληνική ισορία και συγκεκριμένα αναφέρομαι στην Μικρασιατική εκτρατεία.Η "Μεγάλη Ιδέα" την εποχή εκείνη,η μεγάλη Ελλάδα των πέντε ηπείρων και των δύο θαλλασών κ.α. ήταν συνθήμτα που είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια εκρηκτική ατμόσφαιρα στη χώρα μας και οδήγησαν σε μια τραγωδία,μία από τις πιο μελανές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.Η Μικρασιατική Καταστροφή (Αύγουστος 1922) αποτελεί μια από τις πιο
τραγικές στιγμές της Ιστορίας της Ελλάδας, τις συνέπειες της οποίας
πλήρωσε ο λαός της.
Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ' αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.
Ο απολογισμός της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του. Σε δισεκατομμύρια δραχμές ανέρχονται οι υλικές καταστροφές και ζημιές από τον πόλεμο και τις ακίνητες περιουσίες που εγκαταλείφθηκαν ή καταστράφηκαν.
Τη μικρασιατική εκστρατεία πρέπει να την προσεγγίσουμε ως μια πολεμική ενέργεια, ενταγμένη στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, που διαμορφωνόταν με βάση τα αποτελέσματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές χώρες της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) επιβουλεύονταν τα πετρέλαια της Μοσούλης και, επομένως, ήθελαν να εδραιώσουν τις θέσεις τους και στην περιοχή του οθωμανικού κράτους. Γεγονός που συνεπαγόταν και ενέργειες για το διαμελισμό του. Γι' αυτό το σκοπό χρησιμοποίησαν και τον ελληνικό στρατό. Ταυτόχρονα, το εθνικοαπελευθερωτικό, αστικοδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα στην Τουρκία, με επικεφαλής το Μουσταφά Κεμάλ, συγκροτεί κυβέρνηση στην Αγκυρα στις 23 Απρίλη του 1920 και έρχεται σε πλήρη ρήξη με τον σουλτάνο. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη, αντιλαμβανόμενα ότι ο σουλτάνος δεν είναι σε θέση να τσακίσει την επανάσταση, βάζουν μπρος το στρατιωτικό σχέδιο, με κύρια δύναμη τον ελληνικό στρατό, αλλά και τα δικά τους στρατεύματα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Κεμάλ δε φέρνουν αποτέλεσμα. Ετσι, στις 10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται στις Σέβρες της Γαλλίας η Συνθήκη των Σεβρών.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, η έκταση της Τουρκίας ελαττωνόταν έως το ένα πέμπτο. Η Συρία, η Παλαιστίνη, η Μεσοποταμία και η Χατζάζη κηρύσσονταν τυπικά ανεξάρτητα κράτη. Και λέμε τυπικά, γιατί ουσιαστικά γίνονταν αποικίες - προτεκτοράτα, η πρώτη της Γαλλίας και οι άλλες της Μεγάλης Βρετανίας, μιας και τα κράτη αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 22 της Συνθήκης, κρίνονταν μη ικανά για αυτοκυβέρνηση. Η Τουρκία έχανε κάθε επικυριαρχία πάνω στην Αίγυπτο, η οποία γινόταν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας, στην οποία παραχωρούνταν επίσης η Κύπρος, το Σουδάν, καθώς και τα δικαιώματα της Τουρκίας στη ναυσιπλοΐα του Σουέζ. Αναγνωριζόταν το προτεκτοράτο της Γαλλίας στο Μαρόκο και την Τυνησία και η Λιβύη παραχωρούνταν στην Ιταλία.
Επιπλέον, τα τρία ισχυρά καπιταλιστικά κράτη (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), με ιδιαίτερη συμφωνία μοίραζαν μεταξύ τους σε «σφαίρες επιρροής» και ό,τι απέμεινε ακόμα από την Τουρκία, με πρόσχημα να τη βοηθήσουν ν' αναπτύξει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, στην Ελλάδα παραχωρούνταν η Δυτική και Ανατολική Θράκη ως τη γραμμή Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη και τα νησιά Ιμβρος και Τένεδος, καθώς και η Σμύρνη με την ενδοχώρα της, όπου τυπικά αναγνωριζόταν η τουρκική κυριαρχία με το να κυματίζει η οθωμανική σημαία στα φρούρια της πόλης.
Η Σμύρνη, σύμφωνα με τα άρθρα 65-83 της Συνθήκης, μόνο μετά από 5 χρόνια και κατόπιν δημοψηφίσματος των κατοίκων της θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα. Η Ιταλία παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, εκτός της Ρόδου, η οποία γινόταν αυτόνομη και μόνο μετά από δημοψήφισμα θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα.
Η Κωνσταντινούπολη αναγνωριζόταν πρωτεύουσα του τουρκικού κράτους, υπό την αίρεση των συμμάχων, για την περίπτωση που η Τουρκία δε θα τηρούσε τα συμφωνημένα. Τα Στενά των Δαρδανελίων κηρύσσονταν ουδέτερη και αφοπλισμένη ζώνη.
Η Συνθήκη των Σεβρών αφόπλιζε την Τουρκία και άφηνε ελεύθερη τη δίοδο των Στενών, εκτός από τα πολεμικά και τα εμπορικά πλοία, πράγμα που έθετε κάτω από τον έλεγχο της Αγγλίας και της Γαλλίας το εμπόριο και την ασφάλεια των χωρών της Μαύρης Θάλασσας.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου ανέλαβε τη δράση για την επιβολή της συγκεκριμένης Συνθήκης, η οποία απορρίφθηκε από την κυβέρνηση Κεμάλ. Ετσι, γενικεύτηκε, ουσιαστικά, ο πόλεμος στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, ο οποίος τυπικά ξεκίνησε το Μάη του 1919.
Στις 2 Μάη (15 με το νέο ημερολόγιο) 1919, ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη ύστερα από απόφαση του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου του Συνεδρίου των Παρισίων. Η εκστρατεία είχε ξεκινήσει. Το τραγικό της τέλος, όμως, ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ποια είναι η θέση της Ελλάδας, εκείνη την περίοδο, στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και, δεύτερον, ποιες διεθνείς συνθήκες επικρατούσαν και ποια σχέδια υπήρχαν για την περιοχή της Εγγύς Ανατολής;
Η αστική τάξη της Ελλάδας ήθελε την περίοδο εκείνη να διευρύνει την εσωτερική αγορά με νέα εδάφη. Και προσέβλεπε σε τέτοια εδάφη, όπου κατοικούσε και δρούσε ελληνικός πληθυσμός. Τέτοια ήταν τα παράλια της Μικράς Ασίας και η τότε Ανατολική Θράκη. Αλλά αυτή η επιδίωξη χωρίς τους τότε ιμπεριαλιστές συμμάχους της, νικητές στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν μπορούσε να ευοδωθεί. Ηδη, η αστική τάξη ήταν αντιδραστική. Προσδοκούσε, λοιπόν, προσάρτηση εδαφών. Και αυτό συνδυαζόταν με τις επιδιώξεις ιμπεριαλιστικού μοιράσματος ολόκληρης της περιοχής από τα Βαλκάνια έως την Εγγύς Ανατολή, σε περίοδο αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που επιπλέον ήταν σύμμαχος των ηττημένων στον πόλεμο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Ενα χρόνο νωρίτερα από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το 1918, έχει τελειώσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που έγινε για το ξαναμοίρασμα των αποικιών. Ο καπιταλισμός έχει μπει στο ανώτερο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό και τα αποτελέσματα του πολέμου διαμορφώνουν την εξής κατάσταση: Η νίκη της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία και η προσπάθεια οικοδόμησης του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο έχει άμεση επίδραση στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και ανοίγει το δρόμο της κατάρρευσης του αποικιακού συστήματος. Τέτοια κινήματα ξεσπούν σε Ασία, Εγγύς και Μέση Ανατολή. Τα περιθώρια επέκτασης της ιμπεριαλιστικής δράσης στενεύουν, με αποτέλεσμα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις να οξύνονται ακόμη παραπέρα. Οι νικήτριες του πολέμου δυνάμεις της Αντάντ ετοιμάζονται για νέο μοίρασμα του κόσμου, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία - παραπαίουσα πια και ηττημένη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο - στέκει εμπόδιο στα σχέδιά τους για δύο κυρίως λόγους: Τα πετρέλαια και τα γεωστρατηγικής σημασίας εδάφη για τη δράση των μονοπωλίων. Η επιδίωξή τους, για τη διάλυση της Αυτοκρατορίας, πλέον, είναι σαφής και γίνεται πράξη, όταν, τον Οκτώβρη του 1918, την αναγκάζουν να υπογράψει τη Συνθήκη του Μούδρου, που οδηγεί στο διαμελισμό της Αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση Βενιζέλου - ως εκφραστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης στη χώρα - βλέπει το ιδανικό περιβάλλον για να υλοποιήσει την επιδίωξη προσάρτησης νέων εδαφών και αύξησης των ορίων της δικής της αγοράς. «Μεγάλη Ιδέα» την ονόμασαν. Στο πλαίσιο του μοιράσματος μεταξύ των νικητριών ιμπεριαλιστικών κρατών και με την αξιοποίηση της συμμετοχής της στον πόλεμο στο πλευρό τους, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας πίστευε ότι θα της εξασφάλιζαν εδάφη με το πρόσχημα της ύπαρξης σ' αυτά ελληνικών πληθυσμών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Γενάρη του 1919, άρχισε στο Παρίσι η Συνδιάσκεψη της Ειρήνης, με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία. Εκείνη την περίοδο, η κυβέρνηση δένει τη χώρα όλο και πιο στενά με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, στέλνοντας στη Σοβιετική Ρωσία εκστρατευτικό σώμα. Ο Βενιζέλος πηγαίνει ο ίδιος στο Παρίσι για να διεκδικήσει και διπλωματικά την υλοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Οι ιμπεριαλιστές υπέβαλαν στην κυβέρνηση του Βενιζέλου το αίτημα αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Σμύρνη και η κυβέρνηση Βενιζέλου ανταποκρίθηκε. «Τον Απρίλη του 1919, το Ανώτατο Συμβούλιο που είχε συγκροτηθεί από τους αρχηγούς της Αγγλίας, των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Ιταλίας μετά τη συνδιάσκεψη για την ειρήνη, ικανοποίησε το αίτημα του Βενιζέλου για την κατάληψη της Σμύρνης από τον ελληνικό στρατό. Ετσι, στις 15 Μάη 1919 άρχισε η απόβαση ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
Η ιστορία είναι γνωστή απλώς αναρωτιέμαι γιατί κανείς να κατηγοερεί το Σ.Ε.Κ.Ε., το οποίο αργότερο μετονομάστηκε σε Κ.Κ.Ε(1924), για αντιπατριωτική δράση?Ο πόλεμος δεν ήταν επιθετικός? Ο ελληνικός λαός θα είχε όφελος από αυτόν?Δεν ήταν άδικος επεκτατικός εις βάρος του τουρκικού λαού?Και αν μου απαντήσετε ότι ο λαός θα έβγαινε κερδισμένος,γιατί η Ελλάδα θα είχε προσαρτήσει εδάφη μεγαλώνοντας την έκτασή της και ενδεχομένως την δύναμη και την επιρροή της,θα σας αναταπαντήσω με τη σειράνου με τα εξής .Η Ελλάδα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι με τα νέα εδάφη θα γινόταν μια χώρα ισχυρή με ηγετικό ρόλο στην περιοχή αλλά πολύ πιθανόν να ήταν πάλι υπό την επιρροή και την καθοδήγηση των ξένων Μεγάλων Δυνάμεων που θα ήθελαν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή.Αλλά και αν γινόταν μια χώρα ισχυρή,αυτό σημαίνει άμεσα ότι θα κερδίζει περισσότερα το εθνικό κεφάλαιο,ότι θα διογκωθεί το ποσό κέρδους της εγχώριας αστικής τάξης, μα σε καμία περίπτωση δεν θα βελτιωθεί η θέση του λαού.Αλλά και μια μεγάλη σε έκταση χώρα να ήταν η Ελλάδα τότε ,φθάνοντας μέχρι την Άγκυρα,αυτό τι κέρδος θα έδινε στο λαό?Απολύτως κανένα,αφού θα συνέχιζε να ζει στην εξαθλίωση και τη φτώχεια.
Επίσης,θα ήθελα να τονίσω ότι το να προωθείς τον διεθνισμό ως Αριστερά αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις λησμονήσει το πατριωτικό ρόλο που πρέπει παράλληλα να επιτελείς.Ως Αριστερά πρέπει να βρίσκεσαι σε έναν διαρκή αγώνα εσωτερικό και εξωτερικό , να προσπαθείς ,δηλαδή, να βοηθήσεις το λαό να ξεπεράσει τα προβλήματά του και ταυτόχρονα να παρακολουθείς τον συντονισμό των διεθνών κινημάτων,να συμβάλλεις με ενεργητική παρουσία στην ανάπτυξή τους και να με συνεχείς δράσεις στην οργάνωσή τους.Παραθέτω ,λοιπόν,με αφορμή ένα προηγούμενο άρθρο για τον διεθνιστικό χαρακτήρα που πρέπει να έχουν τα κινήματα ένα απόσπασμα,που τονίζει την πολύ στενή σχέση μεταξύ των εννοιών "πατριωτισμός" και "διεθνισμός".Ένα απόσπασμα από λόγο του Μάο για τον ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας στον εθνικό πόλεμο.
"Ο κομμουνιστής που είναι διεθνιστής,μπορεί να είναι ταυτόχρονα και πατριώτης?Θεωρούμε πως όχι μονάχα μπορεί αλλά και πρέπει να είναι.Το συγκεκριμένο περιεχόμενο του πατριωτισμού το καθορίζουν οι ιστορικές συνθήκες.Υπάρχει ο δικός μας πατριωτισμός,και υπάρχει και ο "πατριωτισμός" των Ιάπωνων εισβολέων και ο "πατριωτισμός" του Χίτλε,στους οποίους πατριωτισμούς οι κομμουνιστές οφείλουν να αντιτάσσονται αποφασιστικά.Οι ιάπωνες και οι γερμανοί κομμουνιστές στον πόλεμο είναι κηρυγμένοι υπέρ της ήττας των χωρών τους.Και αυτό,γιατί εξυπηρετούν το συμφέρον του λαών τους συνεισφέροντας με όλα τα μέσα για την ήττα των Ιαπώνων και των χιτλερικών εισβολέων και όσο πλήρης θα είναι η ήττα ευτή τόσο το καλύτερο......Οι πόλεμοι που διεξάγουν οι ιάπωνες εισβολείς και ο Χίτλερ είναι ολέθριοι,όχι μόνο για τους άλλους λαούς του κόσμου,αλλά επίσης και για τους λαούς της Ιαπωνίας και της Γερμανίας.Η ερίπτωση της Κίνας είναι διαφορετική,γιατί η Κίνα είναι θύμα της επίθεσης.Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας οφείλει να συνδυάζει τον πατριωτισμό με τον διεθνισμό.Είμαστε ταυτόχρονα και πατριώτες και διεθνιστές και το σύνθημα μας είναι να πολεμήσουμε για την υπεράσπιση της πατρίδας μας εναντίον των εισβολέων.Για μας ο ντεφαιτισμός είναι έγκλημα και ο αγώνας για τη νίκη στον Πόλεμο Αντίστασηςείναι ένα καθήκονπου δε μπορύμε να το αποφύγουμε.Γιατί μονάχα πολεμώντας για την υπεράσπιση της πατρίδας μας θα μπορρέσουμε να νικήσουμε τους εισβολείς και να πετύχουμετην εθνική απελευθέρωση.Και μονάχα με την εθνική απελευθέρωση θα μπορέσει το προλεταριάτο και ο εργαζόμενος λαόςνα αποχτήσει τη λευτεριά του.Η νίκη της Κίνας και η ήττα των ιμπεριαλιστών ληστών είναι προς όφελος των λαών και των άλλων χωρών.Στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο,λοιπόν,ο πατριωτισμός αποτελεί μια εφαρμογή του διεθνισμού."
Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ' αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.
Ο απολογισμός της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του. Σε δισεκατομμύρια δραχμές ανέρχονται οι υλικές καταστροφές και ζημιές από τον πόλεμο και τις ακίνητες περιουσίες που εγκαταλείφθηκαν ή καταστράφηκαν.
Τη μικρασιατική εκστρατεία πρέπει να την προσεγγίσουμε ως μια πολεμική ενέργεια, ενταγμένη στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, που διαμορφωνόταν με βάση τα αποτελέσματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές χώρες της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) επιβουλεύονταν τα πετρέλαια της Μοσούλης και, επομένως, ήθελαν να εδραιώσουν τις θέσεις τους και στην περιοχή του οθωμανικού κράτους. Γεγονός που συνεπαγόταν και ενέργειες για το διαμελισμό του. Γι' αυτό το σκοπό χρησιμοποίησαν και τον ελληνικό στρατό. Ταυτόχρονα, το εθνικοαπελευθερωτικό, αστικοδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα στην Τουρκία, με επικεφαλής το Μουσταφά Κεμάλ, συγκροτεί κυβέρνηση στην Αγκυρα στις 23 Απρίλη του 1920 και έρχεται σε πλήρη ρήξη με τον σουλτάνο. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη, αντιλαμβανόμενα ότι ο σουλτάνος δεν είναι σε θέση να τσακίσει την επανάσταση, βάζουν μπρος το στρατιωτικό σχέδιο, με κύρια δύναμη τον ελληνικό στρατό, αλλά και τα δικά τους στρατεύματα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Κεμάλ δε φέρνουν αποτέλεσμα. Ετσι, στις 10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται στις Σέβρες της Γαλλίας η Συνθήκη των Σεβρών.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, η έκταση της Τουρκίας ελαττωνόταν έως το ένα πέμπτο. Η Συρία, η Παλαιστίνη, η Μεσοποταμία και η Χατζάζη κηρύσσονταν τυπικά ανεξάρτητα κράτη. Και λέμε τυπικά, γιατί ουσιαστικά γίνονταν αποικίες - προτεκτοράτα, η πρώτη της Γαλλίας και οι άλλες της Μεγάλης Βρετανίας, μιας και τα κράτη αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 22 της Συνθήκης, κρίνονταν μη ικανά για αυτοκυβέρνηση. Η Τουρκία έχανε κάθε επικυριαρχία πάνω στην Αίγυπτο, η οποία γινόταν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας, στην οποία παραχωρούνταν επίσης η Κύπρος, το Σουδάν, καθώς και τα δικαιώματα της Τουρκίας στη ναυσιπλοΐα του Σουέζ. Αναγνωριζόταν το προτεκτοράτο της Γαλλίας στο Μαρόκο και την Τυνησία και η Λιβύη παραχωρούνταν στην Ιταλία.
Επιπλέον, τα τρία ισχυρά καπιταλιστικά κράτη (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), με ιδιαίτερη συμφωνία μοίραζαν μεταξύ τους σε «σφαίρες επιρροής» και ό,τι απέμεινε ακόμα από την Τουρκία, με πρόσχημα να τη βοηθήσουν ν' αναπτύξει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, στην Ελλάδα παραχωρούνταν η Δυτική και Ανατολική Θράκη ως τη γραμμή Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη και τα νησιά Ιμβρος και Τένεδος, καθώς και η Σμύρνη με την ενδοχώρα της, όπου τυπικά αναγνωριζόταν η τουρκική κυριαρχία με το να κυματίζει η οθωμανική σημαία στα φρούρια της πόλης.
Η Σμύρνη, σύμφωνα με τα άρθρα 65-83 της Συνθήκης, μόνο μετά από 5 χρόνια και κατόπιν δημοψηφίσματος των κατοίκων της θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα. Η Ιταλία παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, εκτός της Ρόδου, η οποία γινόταν αυτόνομη και μόνο μετά από δημοψήφισμα θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα.
Η Κωνσταντινούπολη αναγνωριζόταν πρωτεύουσα του τουρκικού κράτους, υπό την αίρεση των συμμάχων, για την περίπτωση που η Τουρκία δε θα τηρούσε τα συμφωνημένα. Τα Στενά των Δαρδανελίων κηρύσσονταν ουδέτερη και αφοπλισμένη ζώνη.
Η Συνθήκη των Σεβρών αφόπλιζε την Τουρκία και άφηνε ελεύθερη τη δίοδο των Στενών, εκτός από τα πολεμικά και τα εμπορικά πλοία, πράγμα που έθετε κάτω από τον έλεγχο της Αγγλίας και της Γαλλίας το εμπόριο και την ασφάλεια των χωρών της Μαύρης Θάλασσας.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου ανέλαβε τη δράση για την επιβολή της συγκεκριμένης Συνθήκης, η οποία απορρίφθηκε από την κυβέρνηση Κεμάλ. Ετσι, γενικεύτηκε, ουσιαστικά, ο πόλεμος στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, ο οποίος τυπικά ξεκίνησε το Μάη του 1919.
Στις 2 Μάη (15 με το νέο ημερολόγιο) 1919, ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη ύστερα από απόφαση του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου του Συνεδρίου των Παρισίων. Η εκστρατεία είχε ξεκινήσει. Το τραγικό της τέλος, όμως, ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ποια είναι η θέση της Ελλάδας, εκείνη την περίοδο, στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και, δεύτερον, ποιες διεθνείς συνθήκες επικρατούσαν και ποια σχέδια υπήρχαν για την περιοχή της Εγγύς Ανατολής;
Η αστική τάξη της Ελλάδας ήθελε την περίοδο εκείνη να διευρύνει την εσωτερική αγορά με νέα εδάφη. Και προσέβλεπε σε τέτοια εδάφη, όπου κατοικούσε και δρούσε ελληνικός πληθυσμός. Τέτοια ήταν τα παράλια της Μικράς Ασίας και η τότε Ανατολική Θράκη. Αλλά αυτή η επιδίωξη χωρίς τους τότε ιμπεριαλιστές συμμάχους της, νικητές στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν μπορούσε να ευοδωθεί. Ηδη, η αστική τάξη ήταν αντιδραστική. Προσδοκούσε, λοιπόν, προσάρτηση εδαφών. Και αυτό συνδυαζόταν με τις επιδιώξεις ιμπεριαλιστικού μοιράσματος ολόκληρης της περιοχής από τα Βαλκάνια έως την Εγγύς Ανατολή, σε περίοδο αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που επιπλέον ήταν σύμμαχος των ηττημένων στον πόλεμο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Ενα χρόνο νωρίτερα από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το 1918, έχει τελειώσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που έγινε για το ξαναμοίρασμα των αποικιών. Ο καπιταλισμός έχει μπει στο ανώτερο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό και τα αποτελέσματα του πολέμου διαμορφώνουν την εξής κατάσταση: Η νίκη της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία και η προσπάθεια οικοδόμησης του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο έχει άμεση επίδραση στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και ανοίγει το δρόμο της κατάρρευσης του αποικιακού συστήματος. Τέτοια κινήματα ξεσπούν σε Ασία, Εγγύς και Μέση Ανατολή. Τα περιθώρια επέκτασης της ιμπεριαλιστικής δράσης στενεύουν, με αποτέλεσμα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις να οξύνονται ακόμη παραπέρα. Οι νικήτριες του πολέμου δυνάμεις της Αντάντ ετοιμάζονται για νέο μοίρασμα του κόσμου, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία - παραπαίουσα πια και ηττημένη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο - στέκει εμπόδιο στα σχέδιά τους για δύο κυρίως λόγους: Τα πετρέλαια και τα γεωστρατηγικής σημασίας εδάφη για τη δράση των μονοπωλίων. Η επιδίωξή τους, για τη διάλυση της Αυτοκρατορίας, πλέον, είναι σαφής και γίνεται πράξη, όταν, τον Οκτώβρη του 1918, την αναγκάζουν να υπογράψει τη Συνθήκη του Μούδρου, που οδηγεί στο διαμελισμό της Αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση Βενιζέλου - ως εκφραστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης στη χώρα - βλέπει το ιδανικό περιβάλλον για να υλοποιήσει την επιδίωξη προσάρτησης νέων εδαφών και αύξησης των ορίων της δικής της αγοράς. «Μεγάλη Ιδέα» την ονόμασαν. Στο πλαίσιο του μοιράσματος μεταξύ των νικητριών ιμπεριαλιστικών κρατών και με την αξιοποίηση της συμμετοχής της στον πόλεμο στο πλευρό τους, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας πίστευε ότι θα της εξασφάλιζαν εδάφη με το πρόσχημα της ύπαρξης σ' αυτά ελληνικών πληθυσμών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Γενάρη του 1919, άρχισε στο Παρίσι η Συνδιάσκεψη της Ειρήνης, με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία. Εκείνη την περίοδο, η κυβέρνηση δένει τη χώρα όλο και πιο στενά με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, στέλνοντας στη Σοβιετική Ρωσία εκστρατευτικό σώμα. Ο Βενιζέλος πηγαίνει ο ίδιος στο Παρίσι για να διεκδικήσει και διπλωματικά την υλοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Οι ιμπεριαλιστές υπέβαλαν στην κυβέρνηση του Βενιζέλου το αίτημα αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Σμύρνη και η κυβέρνηση Βενιζέλου ανταποκρίθηκε. «Τον Απρίλη του 1919, το Ανώτατο Συμβούλιο που είχε συγκροτηθεί από τους αρχηγούς της Αγγλίας, των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Ιταλίας μετά τη συνδιάσκεψη για την ειρήνη, ικανοποίησε το αίτημα του Βενιζέλου για την κατάληψη της Σμύρνης από τον ελληνικό στρατό. Ετσι, στις 15 Μάη 1919 άρχισε η απόβαση ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
Η ιστορία είναι γνωστή απλώς αναρωτιέμαι γιατί κανείς να κατηγοερεί το Σ.Ε.Κ.Ε., το οποίο αργότερο μετονομάστηκε σε Κ.Κ.Ε(1924), για αντιπατριωτική δράση?Ο πόλεμος δεν ήταν επιθετικός? Ο ελληνικός λαός θα είχε όφελος από αυτόν?Δεν ήταν άδικος επεκτατικός εις βάρος του τουρκικού λαού?Και αν μου απαντήσετε ότι ο λαός θα έβγαινε κερδισμένος,γιατί η Ελλάδα θα είχε προσαρτήσει εδάφη μεγαλώνοντας την έκτασή της και ενδεχομένως την δύναμη και την επιρροή της,θα σας αναταπαντήσω με τη σειράνου με τα εξής .Η Ελλάδα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι με τα νέα εδάφη θα γινόταν μια χώρα ισχυρή με ηγετικό ρόλο στην περιοχή αλλά πολύ πιθανόν να ήταν πάλι υπό την επιρροή και την καθοδήγηση των ξένων Μεγάλων Δυνάμεων που θα ήθελαν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή.Αλλά και αν γινόταν μια χώρα ισχυρή,αυτό σημαίνει άμεσα ότι θα κερδίζει περισσότερα το εθνικό κεφάλαιο,ότι θα διογκωθεί το ποσό κέρδους της εγχώριας αστικής τάξης, μα σε καμία περίπτωση δεν θα βελτιωθεί η θέση του λαού.Αλλά και μια μεγάλη σε έκταση χώρα να ήταν η Ελλάδα τότε ,φθάνοντας μέχρι την Άγκυρα,αυτό τι κέρδος θα έδινε στο λαό?Απολύτως κανένα,αφού θα συνέχιζε να ζει στην εξαθλίωση και τη φτώχεια.
Επίσης,θα ήθελα να τονίσω ότι το να προωθείς τον διεθνισμό ως Αριστερά αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις λησμονήσει το πατριωτικό ρόλο που πρέπει παράλληλα να επιτελείς.Ως Αριστερά πρέπει να βρίσκεσαι σε έναν διαρκή αγώνα εσωτερικό και εξωτερικό , να προσπαθείς ,δηλαδή, να βοηθήσεις το λαό να ξεπεράσει τα προβλήματά του και ταυτόχρονα να παρακολουθείς τον συντονισμό των διεθνών κινημάτων,να συμβάλλεις με ενεργητική παρουσία στην ανάπτυξή τους και να με συνεχείς δράσεις στην οργάνωσή τους.Παραθέτω ,λοιπόν,με αφορμή ένα προηγούμενο άρθρο για τον διεθνιστικό χαρακτήρα που πρέπει να έχουν τα κινήματα ένα απόσπασμα,που τονίζει την πολύ στενή σχέση μεταξύ των εννοιών "πατριωτισμός" και "διεθνισμός".Ένα απόσπασμα από λόγο του Μάο για τον ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας στον εθνικό πόλεμο.
"Ο κομμουνιστής που είναι διεθνιστής,μπορεί να είναι ταυτόχρονα και πατριώτης?Θεωρούμε πως όχι μονάχα μπορεί αλλά και πρέπει να είναι.Το συγκεκριμένο περιεχόμενο του πατριωτισμού το καθορίζουν οι ιστορικές συνθήκες.Υπάρχει ο δικός μας πατριωτισμός,και υπάρχει και ο "πατριωτισμός" των Ιάπωνων εισβολέων και ο "πατριωτισμός" του Χίτλε,στους οποίους πατριωτισμούς οι κομμουνιστές οφείλουν να αντιτάσσονται αποφασιστικά.Οι ιάπωνες και οι γερμανοί κομμουνιστές στον πόλεμο είναι κηρυγμένοι υπέρ της ήττας των χωρών τους.Και αυτό,γιατί εξυπηρετούν το συμφέρον του λαών τους συνεισφέροντας με όλα τα μέσα για την ήττα των Ιαπώνων και των χιτλερικών εισβολέων και όσο πλήρης θα είναι η ήττα ευτή τόσο το καλύτερο......Οι πόλεμοι που διεξάγουν οι ιάπωνες εισβολείς και ο Χίτλερ είναι ολέθριοι,όχι μόνο για τους άλλους λαούς του κόσμου,αλλά επίσης και για τους λαούς της Ιαπωνίας και της Γερμανίας.Η ερίπτωση της Κίνας είναι διαφορετική,γιατί η Κίνα είναι θύμα της επίθεσης.Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας οφείλει να συνδυάζει τον πατριωτισμό με τον διεθνισμό.Είμαστε ταυτόχρονα και πατριώτες και διεθνιστές και το σύνθημα μας είναι να πολεμήσουμε για την υπεράσπιση της πατρίδας μας εναντίον των εισβολέων.Για μας ο ντεφαιτισμός είναι έγκλημα και ο αγώνας για τη νίκη στον Πόλεμο Αντίστασηςείναι ένα καθήκονπου δε μπορύμε να το αποφύγουμε.Γιατί μονάχα πολεμώντας για την υπεράσπιση της πατρίδας μας θα μπορρέσουμε να νικήσουμε τους εισβολείς και να πετύχουμετην εθνική απελευθέρωση.Και μονάχα με την εθνική απελευθέρωση θα μπορέσει το προλεταριάτο και ο εργαζόμενος λαόςνα αποχτήσει τη λευτεριά του.Η νίκη της Κίνας και η ήττα των ιμπεριαλιστών ληστών είναι προς όφελος των λαών και των άλλων χωρών.Στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο,λοιπόν,ο πατριωτισμός αποτελεί μια εφαρμογή του διεθνισμού."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου