Αποτελεί αδήριτο γεγονός πως μία εκ των συνεπειών της πολυσύνθετης ελληνικής κρίσης υπήρξε η ριζοσπαστικοποίηση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας.Αυτό συνάγεται καταρχήν από τις ογκώδεις κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα τα τελευταία τρία χρόνια,τις αλυσιδωτές απεργίες και τις μικρότερου βεληνεκούς συλλογικές κινηματικές διεργασίες,κατά δεύτερον από την διπλή εκλογική αναμέτρηση,όπου ο πληγείσας ελληνικός λαός έδωσε μία πρωτόγνωρη για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα δύναμη στην Αριστερά,η οποία αθροιστικά έφτασε στο ιστορικά υψηλό ποσοστό του 33 περίπου τοις εκατό.Το ποιόν της εν λόγω ψήφου αποτελεί ένα θέμα,το οποίο θα θίξουμε σίγουρα σε προσεχές άρθρο.Καθαυτό το ποσοστό ωστόσο επρόκειτο να καταστεί η απόλυτη επιβεβαίωση πως η Αριστερά,με ''μπροστάρη'' τον Σύριζα ΕΚΜ,έπειτα από δεκάδες χρόνια θυσιών και αγώνων, ήταν επιτέλους έτοιμη,στην δυσκολότερη ίσως συγκυρία της μεταπολεμικής Ελλάδας,να αναλάβει τα ηνία του τόπου.Δεδομένης μάλιστα της αδυναμίας της ΝΔ να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στην Βουλή,να σχηματίσει δηλαδή αυτοδύναμη Κυβέρνηση,αλλά και να αξιοποιήσει την διερευνητική εντολή που έλαβε από τον ΠτΔ,το ενδεχόμενο της ''αριστερής Κυβέρνησης'' φάνταζε πιο ορατό από ποτέ για τους απανταχού αριστερούς ψηφοφόρους.
Η συνέχεια βέβαια, γνωστή τοις πάσι.Ο Σύριζα δεν κατόρθωσε να μεταπείσει το ΚΚΕ να συνεργαστεί σε μία ''αριστερή κυβέρνηση'' με πυρήνα τον ίδιο,πετώντας έτσι στον κάλαθο των αχρήστων την δική του διερευνητική εντολή και μοιραία συμβιβάστηκε με την (καθόλου κακή) θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.Το ερώτημα όμως είχε ήδη αναδειχθεί και ήταν το εξής:Μπορεί η Αριστερά να ενωθεί(πρώτον)? Αν ναι,τότε ως προς ποια κατεύθυνση(δεύτερον)? Και εφόσον γίνει το πάντρεμα,θα μιλάμε για μορφώματα που διατηρούν την ιδεολογικοπολιτική τους αυθυπαρξία και καθαρότητα ή για υποτελείς συνιστώσες του ενός(τρίτον)?
(Κρίσιμη ετούτη την στιγμή αποτελεί μια καθ όλα προσωπική παρατήρηση:Θεωρώ,σε βαθμό απόλυτο και δογματικό,πως το μόνο είδος ενότητας το οποίο η Αριστερά δεν πρέπει ΠΟΤΕ να επιδιώξει ως αυτοσκοπό είναι η εκλογική.Θα συνιστούσε αυτοαναίρεση του ίδιου του χώρου της Αριστεράς η υιοθέτηση μικροπολιτικών λογικών του στυλ ''Έχω 30,έχεις 7,πάμε να κυβερνήσουμε?'',από την στιγμή που δεν θα είχε προηγηθεί η οποιαδήποτε εσωτερική διεργασία,πάνω στην οποία θα στηρίζεται η ενδεχόμενη συνεργασία.Με αυτή την λογική και για να ξεκαθαρίσω την θέση μου ως προς την ''μεγάλη χαμένη ευκαιρία της κυβέρνησης της αριστεράς'',οφείλω να εξάρω το ΚΚΕ για την στάση του και για την ειλικρίνεια που επέδειξε στο άστοχο αίτημα του Σύριζα για συνεργασία..)
Αποκλείοντας λοιπόν τη εκλογική συμπόρευση,παραθέτω ορισμένους τομείς όπου θα μπορούσε–και επιβάλλεται–να επιτευχθεί μία ευρύτερη συνεργασία των δυνάμεων της αριστεράς.
Ιδεολογική αντιπαράθεση και σύνθεση:Το μεγάλο αγκάθι της αριστεράς σήμερα.Το σημείο τριβής που αντί να καταστεί η αιτία για την ποιοτική μετάλλαξη του χώρου,αποτελεί αντιθέτως στοιχείο οπισθοδρόμησης και αφόρητης εσωστρέφειας.Το πλέον στενάχωρο της όλης υπόθεσης είναι πως η μαζική συσπείρωση του καθενός φορέα γύρω από το ιδεολογικό του status quo έρχεται σε μία περίοδο όπου ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αρχίζει δειλά δειλά να παίρνει μία αριστερή στροφή,η οποία όμως προσκρούει σε ετούτη την αδιαλλαξία.Απαραίτητη και σ αυτό το σημείο η παρατήρηση:Εννοείται πως δεν απαιτώ την ιδεολογική ευθυγράμμιση υπό την σκέπη ενός και μόνο φορέα(ερώτημα 3).Η πολυσυλλεκτικότητα απόψεων άλλωστε αποτελεί κατεξοχήν θετικό στοιχείο,πόσο μάλλον σε ένα χώρο όπου κυοφορούνται νέες ιδέες και σκέψεις αδιαλείπτως.Το σημείο στο οποίο εμμένω είναι ακριβώς η αξιοποίηση αυτής της πολυσυλλεκτικότητας προκειμένου να αναβαθμιστεί ο ρόλος και οι προτάσεις της αριστεράς σε μια σειρά καίριων ζητημάτων:ποιοι αποτελούν,για παράδειγμα, την εργατική τάξη σήμερα,τι στάση οφείλει να τηρήσει η αριστερά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα όπως το μεταναστευτικό ή τι στάση οφείλει να τηρήσει απέναντι στο νεοφασισμό,κατά πόσο είναι χρήσιμη η αντικαπιταλιστική θεωρία αυτή την στιγμή,πώς πρέπει να οργανωθούν οι αντιστάσεις του κόσμου κτλπ..Γίνεται φανερό λοιπόν πως σε μια σειρά καίριων ζητημάτων η απάντηση παραμένει μετέωρη,καθώς η προσκόλληση στο ιδεολογικό filoque δεν επιτρέπει την επανατοποθέτηση αυτών των ζητημάτων σε μία νέα βάση,φαινόμενο που πρέπει να αλλάξει.....
Κοινή δράση έναντι στον ''κοινό εχθρό'':Αρκετά κακοδιατυπωμένος ο τίτλος,θεωρώ ωστόσο πως περνάει το μήνυμα που θέλω.Αναφέρομαι φυσικά στην απάντηση που πρέπει να δώσει η αριστερά στις εντεινόμενες επιθέσεις εις βάρος της.Είναι γεγονός πραγματικά άξιο θαυμασμού πως οι λεγόμενες αστικές δυνάμεις,πολιτικές (κυρίως) και μη,επέδειξαν μία αξιοθαύμαστη συσπείρωση τα τελευταία χρόνια απέναντι στα λαϊκά αιτήματα.Απόλυτη επιβεβαίωση των ανωτέρω αποτελεί ο σχηματισμός δύο κυβερνήσεων συνεργασίας σε διάστημα ενάμισι έτους,αποτελούμενες από ετερογενή πολιτικά μορφώματα:η μεν κυβέρνηση Παπαδήμου από την ΝΔ,το ΠΑΣΟΚ και τον ΛΑΟΣ,η δε κυβέρνηση Σαμαρά από την ΝΔ,το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ(!)..Αλλά και σε άλλους τομείς,όπως στα ΜΜΕ,η συσπείρωση απέναντι στην αριστερά υπήρξε καίρια και καταλυτική για να καμφθεί η λαϊκή οργή.Στον αντίποδα,οι αριστεροί σχηματισμοί επέλεξαν να διαφυλάξουν τα του οίκου τους.Όταν για παράδειγμα προεκλογικώς σύσσωμα τα ΜΜΕ στοχοποιούσαν άμεσα τον Σύριζα,αλλά έμμεσα ολόκληρη την αριστερά,με φράσεις εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα(πχ ''ήρθε ο καιρός να σταματήσει η ιδεολογική τρομοκρατία της αριστεράς στην Ελλάδα'',''η αριστερά ανέκαθεν υπήρξε προδοτική'' κ.α),τα αριστερά κόμματα επέδειξαν μία ανεπίτρεπτη ιδιοτέλεια.Αλλά και πρόσφατα,με την αναπαραγωγή του μοτίβου της αριστερής βίας στην Ελλάδα,η επίθεση στον Σύριζα δεν απασχόλησε τις λοιπές αριστερές δυνάμεις,με αποτέλεσμα η αδιαφορία αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ(πχ σύλληψη διαδηλωτών παμε).Απαραίτητη συνεπώς και σ αυτή την περίπτωση η ενωτική δράση.
Κινηματική συνεργασία:Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να αναφερθώ διεξοδικά στο εν λόγω θέμα,καθώς στερούμαι κινηματικής εμπειρίας.Η εικόνα ωστόσο που βλέπω στον δρόμο σαφώς και με στεναχωρεί.Αριστερές δυνάμεις διαιρεμένες,ανούσιες διαφωνίες,ανοργανωσιά, γενικότερη διάλυση.Το ίδιο ισχύει και για τις λοιπές κινήσεις(πχ κίνημα της πατάτας).Σε συνδυασμό και με το κατάντημα των συνδικαλιστικών φορέων(ΓΣΕΕ),ο κόσμος,αντί να βγαίνει μαζικά στον δρόμο,απογοητεύεται και σιωπά.
Διεθνιστική προοπτική:Το συγκεκριμένο θέμα δεν άπτεται τόσο της ενότητας,αποτελεί όμως ένα κοινό λάθος των αριστερών δυνάμεων.Στο μέσο μίας βάρβαρης καπιταλιστικής κρίσης,όπου οι επιπτώσεις της νομοτελειακά θα εμφανισθούν και σε άλλες χώρες μετά τον αδύναμο κρίκο,την Ελλάδα,η ελλαδική αριστερά θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα δράσης αλλά και παράγοντα αφύπνισης του αντίστοιχου κόσμου και των αντίστοιχων πολιτικών σχηματισμών άλλων χωρών.Θα μου πει κανείς πως και το ΚΚΕ,αλλά και ο Σύριζα έχουν μία αρκετά καλή θέση ανάμεσα στα αδελφά τους κόμματα.Θα απαντήσω πως ναι μεν αυτό ισχύει,αλλά οι εν λόγω συνεργασίες σχηματίζονται υποχρεωτικά,στην λογική του ΄΄αριστερός είσαι εσύ,αριστερός και γώ,ας συνεργαστούμε΄΄.Αντιθέτως,καμία θέση του Σύριζα ή του ΚΚΕ ή οποιουδήποτε άλλου φορέα έχει καταστεί δημοφιλής στο εξωτερικό,πόσο μάλλον σε χώρες οι οποίες πλήττονται από τις ίδιες πολιτικές(ευρωπαϊκός νότος),ενώ νωχελικότητα παρατηρείται και στις κοινές δράσεις που θα μπορούσαν να γίνουν,είτε σε επίπεδο χάραξης πολιτικής,είτε σε κινηματικό επίπεδο.Θεωρώ εξαιρετικά κρίσιμο το εν λόγω ζήτημα,καθώς σε περιόδους βαθιάς κρίσης,αν η αριστερά δεν είναι σε θέση να κερδίσει τον λαό,ο τελευταίος ενδέχεται να στραφεί είτε σε ακραία μορφώματα,είτε σε δυνάμεις που δεν έχουν να του προσφέρουν απολύτως τίποτα,όπως αυτές της σοσιαλδημοκρατίας.
Συνοψίζοντας,η ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς,αίτημα που προέρχεται από την ίδια την κοινωνία,δεν αποτελεί ούτε αυτοσκοπό,ούτε μία θέσφατη εντολή.Κάθε κόμμα και κάθε χώρος έχει την δική του ιστορία και τα δικά του πιστεύω,τα οποία και οφείλει να σεβαστεί.Η συγκεκριμένη θέση ωστόσο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται καταχρηστικά,ούτε ως πρόσχημα για μία επίπλαστη ασφάλεια που παρέχει η προσκόλληση σε μία συγκεκριμένη ιδεολογία.Άλλωστε,ο σκοπός της αριστερά είναι να ανταποκρίνεται στις ανάγκες τις κοινωνίας και να συμβαδίζει μ αυτές.Συνεπώς,σε περιπτώσεις όπου το κοινωνικό καλό δύναται να επιτευχθεί μέσα από την συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων,κατηγορηματικά πιστεύω πως η συμπόρευση ετούτη επιβάλλεται.Αντίστοιχα,όποτε η ενότητα τίθεται στο τραπέζι του διαλόγου υποκριτικά και λαθεμένα,όπως στην περίπτωση των εκλογών,η επίτευξή της ή μη δεν θα χει καμία σημασία,εφόσον δεν θα επέλθει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα προς όφελος του λαού.
Η συνέχεια βέβαια, γνωστή τοις πάσι.Ο Σύριζα δεν κατόρθωσε να μεταπείσει το ΚΚΕ να συνεργαστεί σε μία ''αριστερή κυβέρνηση'' με πυρήνα τον ίδιο,πετώντας έτσι στον κάλαθο των αχρήστων την δική του διερευνητική εντολή και μοιραία συμβιβάστηκε με την (καθόλου κακή) θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.Το ερώτημα όμως είχε ήδη αναδειχθεί και ήταν το εξής:Μπορεί η Αριστερά να ενωθεί(πρώτον)? Αν ναι,τότε ως προς ποια κατεύθυνση(δεύτερον)? Και εφόσον γίνει το πάντρεμα,θα μιλάμε για μορφώματα που διατηρούν την ιδεολογικοπολιτική τους αυθυπαρξία και καθαρότητα ή για υποτελείς συνιστώσες του ενός(τρίτον)?
(Κρίσιμη ετούτη την στιγμή αποτελεί μια καθ όλα προσωπική παρατήρηση:Θεωρώ,σε βαθμό απόλυτο και δογματικό,πως το μόνο είδος ενότητας το οποίο η Αριστερά δεν πρέπει ΠΟΤΕ να επιδιώξει ως αυτοσκοπό είναι η εκλογική.Θα συνιστούσε αυτοαναίρεση του ίδιου του χώρου της Αριστεράς η υιοθέτηση μικροπολιτικών λογικών του στυλ ''Έχω 30,έχεις 7,πάμε να κυβερνήσουμε?'',από την στιγμή που δεν θα είχε προηγηθεί η οποιαδήποτε εσωτερική διεργασία,πάνω στην οποία θα στηρίζεται η ενδεχόμενη συνεργασία.Με αυτή την λογική και για να ξεκαθαρίσω την θέση μου ως προς την ''μεγάλη χαμένη ευκαιρία της κυβέρνησης της αριστεράς'',οφείλω να εξάρω το ΚΚΕ για την στάση του και για την ειλικρίνεια που επέδειξε στο άστοχο αίτημα του Σύριζα για συνεργασία..)
Αποκλείοντας λοιπόν τη εκλογική συμπόρευση,παραθέτω ορισμένους τομείς όπου θα μπορούσε–και επιβάλλεται–να επιτευχθεί μία ευρύτερη συνεργασία των δυνάμεων της αριστεράς.
Ιδεολογική αντιπαράθεση και σύνθεση:Το μεγάλο αγκάθι της αριστεράς σήμερα.Το σημείο τριβής που αντί να καταστεί η αιτία για την ποιοτική μετάλλαξη του χώρου,αποτελεί αντιθέτως στοιχείο οπισθοδρόμησης και αφόρητης εσωστρέφειας.Το πλέον στενάχωρο της όλης υπόθεσης είναι πως η μαζική συσπείρωση του καθενός φορέα γύρω από το ιδεολογικό του status quo έρχεται σε μία περίοδο όπου ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αρχίζει δειλά δειλά να παίρνει μία αριστερή στροφή,η οποία όμως προσκρούει σε ετούτη την αδιαλλαξία.Απαραίτητη και σ αυτό το σημείο η παρατήρηση:Εννοείται πως δεν απαιτώ την ιδεολογική ευθυγράμμιση υπό την σκέπη ενός και μόνο φορέα(ερώτημα 3).Η πολυσυλλεκτικότητα απόψεων άλλωστε αποτελεί κατεξοχήν θετικό στοιχείο,πόσο μάλλον σε ένα χώρο όπου κυοφορούνται νέες ιδέες και σκέψεις αδιαλείπτως.Το σημείο στο οποίο εμμένω είναι ακριβώς η αξιοποίηση αυτής της πολυσυλλεκτικότητας προκειμένου να αναβαθμιστεί ο ρόλος και οι προτάσεις της αριστεράς σε μια σειρά καίριων ζητημάτων:ποιοι αποτελούν,για παράδειγμα, την εργατική τάξη σήμερα,τι στάση οφείλει να τηρήσει η αριστερά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα όπως το μεταναστευτικό ή τι στάση οφείλει να τηρήσει απέναντι στο νεοφασισμό,κατά πόσο είναι χρήσιμη η αντικαπιταλιστική θεωρία αυτή την στιγμή,πώς πρέπει να οργανωθούν οι αντιστάσεις του κόσμου κτλπ..Γίνεται φανερό λοιπόν πως σε μια σειρά καίριων ζητημάτων η απάντηση παραμένει μετέωρη,καθώς η προσκόλληση στο ιδεολογικό filoque δεν επιτρέπει την επανατοποθέτηση αυτών των ζητημάτων σε μία νέα βάση,φαινόμενο που πρέπει να αλλάξει.....
Κοινή δράση έναντι στον ''κοινό εχθρό'':Αρκετά κακοδιατυπωμένος ο τίτλος,θεωρώ ωστόσο πως περνάει το μήνυμα που θέλω.Αναφέρομαι φυσικά στην απάντηση που πρέπει να δώσει η αριστερά στις εντεινόμενες επιθέσεις εις βάρος της.Είναι γεγονός πραγματικά άξιο θαυμασμού πως οι λεγόμενες αστικές δυνάμεις,πολιτικές (κυρίως) και μη,επέδειξαν μία αξιοθαύμαστη συσπείρωση τα τελευταία χρόνια απέναντι στα λαϊκά αιτήματα.Απόλυτη επιβεβαίωση των ανωτέρω αποτελεί ο σχηματισμός δύο κυβερνήσεων συνεργασίας σε διάστημα ενάμισι έτους,αποτελούμενες από ετερογενή πολιτικά μορφώματα:η μεν κυβέρνηση Παπαδήμου από την ΝΔ,το ΠΑΣΟΚ και τον ΛΑΟΣ,η δε κυβέρνηση Σαμαρά από την ΝΔ,το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ(!)..Αλλά και σε άλλους τομείς,όπως στα ΜΜΕ,η συσπείρωση απέναντι στην αριστερά υπήρξε καίρια και καταλυτική για να καμφθεί η λαϊκή οργή.Στον αντίποδα,οι αριστεροί σχηματισμοί επέλεξαν να διαφυλάξουν τα του οίκου τους.Όταν για παράδειγμα προεκλογικώς σύσσωμα τα ΜΜΕ στοχοποιούσαν άμεσα τον Σύριζα,αλλά έμμεσα ολόκληρη την αριστερά,με φράσεις εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα(πχ ''ήρθε ο καιρός να σταματήσει η ιδεολογική τρομοκρατία της αριστεράς στην Ελλάδα'',''η αριστερά ανέκαθεν υπήρξε προδοτική'' κ.α),τα αριστερά κόμματα επέδειξαν μία ανεπίτρεπτη ιδιοτέλεια.Αλλά και πρόσφατα,με την αναπαραγωγή του μοτίβου της αριστερής βίας στην Ελλάδα,η επίθεση στον Σύριζα δεν απασχόλησε τις λοιπές αριστερές δυνάμεις,με αποτέλεσμα η αδιαφορία αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ(πχ σύλληψη διαδηλωτών παμε).Απαραίτητη συνεπώς και σ αυτή την περίπτωση η ενωτική δράση.
Κινηματική συνεργασία:Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να αναφερθώ διεξοδικά στο εν λόγω θέμα,καθώς στερούμαι κινηματικής εμπειρίας.Η εικόνα ωστόσο που βλέπω στον δρόμο σαφώς και με στεναχωρεί.Αριστερές δυνάμεις διαιρεμένες,ανούσιες διαφωνίες,ανοργανωσιά, γενικότερη διάλυση.Το ίδιο ισχύει και για τις λοιπές κινήσεις(πχ κίνημα της πατάτας).Σε συνδυασμό και με το κατάντημα των συνδικαλιστικών φορέων(ΓΣΕΕ),ο κόσμος,αντί να βγαίνει μαζικά στον δρόμο,απογοητεύεται και σιωπά.
Διεθνιστική προοπτική:Το συγκεκριμένο θέμα δεν άπτεται τόσο της ενότητας,αποτελεί όμως ένα κοινό λάθος των αριστερών δυνάμεων.Στο μέσο μίας βάρβαρης καπιταλιστικής κρίσης,όπου οι επιπτώσεις της νομοτελειακά θα εμφανισθούν και σε άλλες χώρες μετά τον αδύναμο κρίκο,την Ελλάδα,η ελλαδική αριστερά θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα δράσης αλλά και παράγοντα αφύπνισης του αντίστοιχου κόσμου και των αντίστοιχων πολιτικών σχηματισμών άλλων χωρών.Θα μου πει κανείς πως και το ΚΚΕ,αλλά και ο Σύριζα έχουν μία αρκετά καλή θέση ανάμεσα στα αδελφά τους κόμματα.Θα απαντήσω πως ναι μεν αυτό ισχύει,αλλά οι εν λόγω συνεργασίες σχηματίζονται υποχρεωτικά,στην λογική του ΄΄αριστερός είσαι εσύ,αριστερός και γώ,ας συνεργαστούμε΄΄.Αντιθέτως,καμία θέση του Σύριζα ή του ΚΚΕ ή οποιουδήποτε άλλου φορέα έχει καταστεί δημοφιλής στο εξωτερικό,πόσο μάλλον σε χώρες οι οποίες πλήττονται από τις ίδιες πολιτικές(ευρωπαϊκός νότος),ενώ νωχελικότητα παρατηρείται και στις κοινές δράσεις που θα μπορούσαν να γίνουν,είτε σε επίπεδο χάραξης πολιτικής,είτε σε κινηματικό επίπεδο.Θεωρώ εξαιρετικά κρίσιμο το εν λόγω ζήτημα,καθώς σε περιόδους βαθιάς κρίσης,αν η αριστερά δεν είναι σε θέση να κερδίσει τον λαό,ο τελευταίος ενδέχεται να στραφεί είτε σε ακραία μορφώματα,είτε σε δυνάμεις που δεν έχουν να του προσφέρουν απολύτως τίποτα,όπως αυτές της σοσιαλδημοκρατίας.
Συνοψίζοντας,η ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς,αίτημα που προέρχεται από την ίδια την κοινωνία,δεν αποτελεί ούτε αυτοσκοπό,ούτε μία θέσφατη εντολή.Κάθε κόμμα και κάθε χώρος έχει την δική του ιστορία και τα δικά του πιστεύω,τα οποία και οφείλει να σεβαστεί.Η συγκεκριμένη θέση ωστόσο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται καταχρηστικά,ούτε ως πρόσχημα για μία επίπλαστη ασφάλεια που παρέχει η προσκόλληση σε μία συγκεκριμένη ιδεολογία.Άλλωστε,ο σκοπός της αριστερά είναι να ανταποκρίνεται στις ανάγκες τις κοινωνίας και να συμβαδίζει μ αυτές.Συνεπώς,σε περιπτώσεις όπου το κοινωνικό καλό δύναται να επιτευχθεί μέσα από την συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων,κατηγορηματικά πιστεύω πως η συμπόρευση ετούτη επιβάλλεται.Αντίστοιχα,όποτε η ενότητα τίθεται στο τραπέζι του διαλόγου υποκριτικά και λαθεμένα,όπως στην περίπτωση των εκλογών,η επίτευξή της ή μη δεν θα χει καμία σημασία,εφόσον δεν θα επέλθει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα προς όφελος του λαού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου