Επίπεδο Ιδεών: Εθνικισμός και Αριστερά στην Ελλάδα

Όταν η Αριστερά ήταν πατριωτική:

Στις 19 Οκτωβρίου 1944, η πόλη της Λαμίας γιόρταζε την απελευθέρωσή της από τον ναζιστικό ζυγό. Την ίδια ημέρα, αντιπροσωπεία της Π.Ε.Ε.Α και του Ε.Α.Μ. έφταναν στην πόλη. Τότε ήταν που ο Θανάσης Κλάρας, γνωστός στο ευρύ κοινό με το όνομα Άρης Βελουχιώτης, εκφώνησε τον περίφημο ιστορικό λόγο στον λαό της Λαμίας.  Ο Βελουχιώτης ήταν ήδη ευρέως γνωστός στον ελληνικό λαό μέσα από την πλούσια πατριωτική δράση που ανέπτυξε επί της Εθνικής Αντιστάσεως. Παρακάτω παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα.

Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ' όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε. Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.

Ο λόγος που η ομιλία αυτή προκαλεί έκπληξη σήμερα, είναι ότι εκφωνήθηκε από έναν ιδεολόγο κομμουνιστή, έναν άνθρωπο που οι αρχές του εκκολάφθηκαν μέσα στο Κ.Κ.Ε. Κι όμως, βαρυσήμαντοι όροι, όπως ‘φυλή’  και ‘ελληνικότητα’ κοσμούν τον ιστορικό λόγο, όροι που στην σημερινή Ελλάδα θα αποδίδονταν σε δεξιές – ακροδεξιές και μόνο ιδέες, από μια αξιολύπητη, δήθεν προοδευτική Αριστερά. Διότι η ελληνική Αριστερά του 2013 ουδεμία σχέση έχει με την εαμογενή πατριωτική Αριστερά του 1940. Οι ονομασίες Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (και όχι Διεθνιστικό), και Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (και όχι Ταξικός ή Εργατικός Λαϊκός), επαληθεύουν την παραπάνω εκτίμηση.

Η Αριστερά σήμερα:

Και από την Κατοχή των φασιστών και των ταγματασφαλιτών του 1940 , φτάνουμε στη σύγχρονη Κατοχή της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ. και του Κεφαλαίου των μεγαλοτραπεζιτών. Και όπως τότε, έτσι και τώρα, η Αριστερά είναι αυτή που καλείται να χειριστεί το πρόβλημα, δηλαδή οι τρεις κύριοι πυλώνες της (ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Κ.Κ.Ε., και λοιπά κομμουνιστικά – σοσιαλιστικά κόμματα). Και εδώ φτάνουμε στην μεγάλη ανευθυνότητα της Αριστεράς, σε ιδεολογικό επίπεδο τουλάχιστον. Διότι, αντί να στηρίξει ψυχολογικά το ελληνικό έθνος, η Αριστερά επιμένει σε κούφια απομεινάρια ενός ξεπερασμένου λενινισμού. Τα συνθήματα του Π.Α.ΜΕ.: «Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική», αποδυναμώνουν και γελοιοποιούν ένα λαϊκό κίνημα, του οποίου η ταυτότητα θα έπρεπε να είναι εθνική, και όχι ταξική.

Θα διαμαρτυρηθεί εύλογα κάποιος: «Μα το έθνος αποτελείται από ξεχωριστές, ανταγωνιστικές μεταξύ τους τάξεις!»

Θα απαντήσω: «Μα το ελληνικό έθνος σήμερα έχει γίνει ΜΙΑ ΕΝΙΑΙΑ ΤΑΞΗ».

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Μέσω της πολιτικής της λιτότητας και των μνημονίων, σύσσωμο το ελληνικό έθνος (ταξιτζήδες, δάσκαλοι, υπάλληλοι) προλεταριοποιείται και εξισώνεται στο εσωτερικό του. Και όμως, τώρα, στην πιο κρίσιμη ώρα, που το έθνος αγωνιά για την επιβίωσή του, την αξιοπρέπειά του, και τον ίδιο το χαρακτήρα του, ο οποίος ισοπεδώνεται καθημερινά από την κακήν κακώς παγκοσμιοποίηση της Ευρώπης των κυβερνήσεων και της Αμερικής της κατανάλωσης, η Αριστερά εξακολουθεί να αυτογελοιοποιείται αναμασώντας παραμύθια περί ταξικών και κομ-μουνιστικών επαναστάσεων, τρέφοντας φρούδες ελπίδες στον πονεμένο Έλληνα και υπηρετώντας τα συνδικαλιστικά συμφέροντα. Αυτό που κατάλαβε το Ε.Α.Μ. μα αρνείται πεισματικά να καταλάβει η σημερινή Αριστερά (με πρωτεργάτη ένα απολιθωμένο σταλινικό Κ.Κ.Ε. και τις συνιστώσες του), είναι πως πρέπει να υιοθετήσει ένα χαρακτήρα ΕΘΝΙΚΟ. Ένα ορθό αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό πατριωτισμό, κατά τα πρότυπα του Ιακωβινισμού. Όχι βεβαίως, τον αρρωστημένο ναζιστικό εθνικισμό της Χρυσής Αυγής, που αποβλέπει σε τραγελαφικές επεκτατικές πολιτικές, ούτε την άμυαλη αντιπαραγωγική προγονοπληξία της συντηρητικής Δεξιάς. Άλλωστε, να μην ξεχνάμε πως οι σπερματικές ρίζες του εθνικισμού της πολιτικής αυτοδιάθεσης, που τόσο έχει λείψει από αυτή τη χώρα, βρίσκονται στην Ρεπουμπλικανική Αριστερά, όπως αυτή αναπτύχθηκε επί Γαλλικής Επανάστασης. Ας αφήσει επιτέλους η Αριστερά να αναμασάει μια ιδεολογία την οποία ο Έλληνας κοιτάει με καχυποψία, και ας οπλιστεί με τον δημοκρατικό πατριωτισμό, αγκαλιάζοντας έτσι όλον τον ελληνικό λαό, ο οποίος σέρνεται και δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί. Διότι, αν ο Ε.Λ.Α.Σ πολέμησε για το έθνος, τα σημερινά κόμματα της Αριστεράς πολεμούν για τους συνδικαλιστές, αναπαράγοντας την ΠΑΣΟΚκρατεία του ’80 και του '90.