Ταξιδεύουμε για άλλη μια φορά όχι στον χρόνο αλλά στον τόπο και βρισκόμαστε στο παγωμένο νησί της Ισλανδίας με την πρωτεύουσα Ρέυκιαβικ,η οποία αριθμεί 117.839 ανθρώπινες ψυχές σύμφωνα με στοιχεία του 2007 ενώ στην ευρύτερη περιοχή,σε ολόκληρη την έκταση του εδάφους του νησιού κατοικούν 320.000 φιλόξενοι άνθρωποι.Την πόρτα της Ισλανδίας χτύπησε και η παγκόσμια οικονομική κρίση,η οποία έχει ως βαθύτερη αιτία της την υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου,τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την δημιουργία μονοπωλίων και τραστ.Στις αρχές της μεγάλης κρίσης και ύφεσης, η οικονομία της Ισλανδίας βρέθηκε έκθετη μπροστά στις καταστροφικές και οδυνηρες για το λαό συνέπειες της κρίσης (με τα απάνθρωπα αντιναπτυξιακά μέτρα της τρόικα,του ΔΝΤ,των τραπεζών και τα υφεσιακά μέτρα που προωθούν οι ισχυρές και ηγεμονικές χώρες για την διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος,δηλαδή των τραπεζών,των τραπεζιτών και όλων των golden boys που τρέφονται από το σάπιο τραπεζικό σύστημα).Η κρίση,όπως λέγεται, ήταν κρίση χρηματοπιστωτική και μετατράπηκε σε δημοσιονομική με την ευκαιρία να επιβληθούν εξοντωτικά μέτρα στους λαούς,να πέσει το βιοτικό τους επίπεδο σε άλλες εποχές και να μιλάμε για τεράστιο αριθμό ανθρώπων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας,με την ανεργία να έχει εκτοξευθεί, οι εργασιακές σχέσεις να έχουν ελαστικοποιηθεί και το εργατικό δίκαιο να έχει διαλυθεί.Ωστόσο,η κρίση στην Ισλανδία δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίστηκε στις άλλες χώρες όπου επιβλήθηκαν μέτρα καταστροφής της κοινωνίας.Μάλιστα την περίοδο της κρίσης ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις του απλού πολίτη μειώνονται με ραγδαίους ρυθμούς οδηγώντας το λαό στην εξαθλείωση και την απόλυτη ένδεια, τα golden boys έχουν δει το μισθό τους να ανεβαίνει φθάνοντας σε τρομακτικά επίπεδα.Η Ισλανδία ακολούθησε ένα άλλο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση μακριά και αποδεσμευμένη από το ΔΝΤ και την τρόικα θέτοντας ως πρώτο όρο την μη αλλαγή του ανεπτυγμένου κοινωνικού κράτους που έχει θεμελιωθεί στο σύστημα της.Εθνικοποίησε τις τράπεζές της και υποβάθμισε το νόμισμά της,μια κίνηση στρατηγικής που υποστηρίζεται από πολλούς οικονομολόγους θεωρώντας ότι η κίνηση αυτή θα λειτουργήσει ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας και την ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς.Αυτό όμως πέτυχε στην Ισλανδία,η οποία μας έδειξε τον δρόμο,μία εναλλακτική επιλογή στην καταπολέμηση της κρίσης.Για το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε από την ισλανδική κυβέρνηση, θα σας παρέμπεμα σε μια εκπομπή του "Εξάντας" καθώς και στην ιστοσελίδα "info-war.gr" ,όπου μπορείτε να βρείτε ένα σχετικό άρθρο ή καλύτερα συνέντευξη του Τσακαμπόρτι,αναλυτή της Guardian.Μάλιστα,ο πρόεδρος της δημοκρατίας αποφάσισε δύο φορές να κηρύξει δημοψήφισμα θέτοντας στον λαό το ερώτημα αν θέλει να δεχτεί ένα πρόγραμμα λιτότητας.Οι δύο αυτές αποφάσεις πάρθηκαν παρά το γεγονός ότι το κοινοβούλιο της χώρας είχε ψηφίσει τα μέτρα αυστηρής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας.Ο πρόεδρος της δημοκρατίας μπορεί να το έκανε αυτό όχι γιατί σκέφτηκε το λαό αλλά για την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων και ατομικών ιδιοτελών σκοπών (π.χ. άνοδος της δημοτικότητας του). Ωστόσο,θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η πράξη αυτή έγινε από ένα θεσμικό όργανο του αστικού κράτους και ίσως να αποτελεί μια σπάνια περίπτωση παρά την υστεροβουλία που έκρυβε.Επίσης, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η Ισλανδία είναι μια ήσυχη χώρα χωρίς διαδηλώσεις,πορείες και απεργίες που να γίνονται από τα συνδικάτα διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή,καλύτερους μισθούς,καλύτερες συνθήκες εργασίας και ασφάλεια.Έτσι και εκείνη την περίοδο παρά τις επιταγές των οργανισμών (ΔΝΤ,τρόικα) η κινητοποίηση και η αντίδραση του κόσμου δεν ήταν σημαντική και δυναμική.Το κίνημα σε αυτή την χώρα δεν είχε ποτέ φτάσει σε μεγάλη ισχύ που να ταράζει τα θεμέλια της κυβέρνησης αλλά πάντοτε ήταν σχεδόν ανύπαρκτο,μηδαμινής εμβέλειας και δύναμης. Ωστόσο το πρόγραμμα λιτότητας δεν πέρασε όχι γιατί υπήρχαν διαδηλώσεις,κινητοποιήσεις και αναθέρμανση του κινηματικού ρόλου του λαού αλλά για τους παραπάνω λόγους που αναφέραμε.Υπήρχε ,δηλαδή, από την μεριά της κυβέρνησης η βούληση διαπραγμάτευσης αλλά και η βαθύτερη θέληση να προχωρήσουν σε πιο ριζοσπαστικά μέτρα(εθνικοποίηση των τραπεζών).Υπήρχε στην περίπτωση της Ισλανδίας μια πετυχημένη πρωοβουλία από τα άνω χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνουμε σημασία στην ριζοσπαστικοποίση του λαού,στην οργάνωση του μέσα στους χώρους εργασίας,στην διεκδίκηση του λαού μέσω της συνοχής και της πυγμής του και στην πίεση που πρέπει να ασκεί σε κάθε κυβέρνηση μέσω των κινητοποιήσεών του.Νομίζω ότι πιο σημαντικό είναι η οργάνωση των μαζών, η πίεση από τα κάτω μέσω διαφόρων μορφών πάλης για να πετύχουμε την ανατροπή και την αλλαγή.Παρ'όλα αυτά νομίζω νομίζω πως στην περίπτωση της Ισλανδίας συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό και ασυνήθιστο.Νομίζω ότι αυτό τον δρόμο πρέπει να ακολουθήσει και η Ελλάδα με την έξοδό της από το ευρώ,με την κοινωνικοποίση των τραπεζών,την διαγραφή του χρέους,την υποβάμιση του εθνικού της νομίσματος και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.Ωστόσο, το ΚΚΕ έλεγε ότι το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι ψευτοδίλλημα,ένα παιχνιδάκι στημένο από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Ν.Δ. από το οποίο σε καμία περίπτωση δε θα βγει κερδισμένος ο λαός.Επίσης, υποστήριζε ότι η Ελλάδα πρέπει να βγει από την λυκοσυμμαχία,την ΕΕ μόνο με σοσιαλισμό.Πολλοί οικονομολόγοι ωστόσο πιστεύουν ότι ένα εθνικό νόμισμα θα λειτουργούσε αναπτυξιακά προς όφελος της εθνικής οικονομίας και της εγχώριας αγοράς.Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα τεράστια κέρδη για το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο που θα αγοράσουν,όπως υποστηρίζει το ΚΚΕ, πολύ φθηνά όλες τις υποδομές της χώρας λόγω της υποβάθμισης του νομίσματος καθώς και την εργατική δύναμη του έλληνα εργάτη.Επίσης θεωρώντας ότι ο λαός θέλει μια άμεση επίλυση του προβλήματος που βιώνει,δηλαδή το σταμάτημα της μείωσης των μισθών και των συντάξεων ,την καταπολέμηση της ανεργίας και της φοροδιαφυγής,ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα,ένα δωρεάν σύστημα παροχής υγείας κ.α.,πιστεύω ότι το ΚΚΕ κάνει λάθος μιλώντας για τον σοσιαλισμό τώρα που δεν έχουν επέλθει στην κοινωνία οι κατάλληλες συνθήκες αλλά ο οποίος είναι ο στρατηγικός μας στόχος και δεν πρέπει να τον ξεχνάμε.Ο σοσιαλισμός θα έρθει σταδιακά όταν θα έχουν ωριμάσει οι κοινωνικές συνθήκες και ο λαός θα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να τον αποδεχτεί αλλά μέχρι τότε πρέπει να έχουμε αιτήματα ανάλογα της εξέλιξης και της ανάπτυξης του κινήματος,διεδκήσεις ανάλογης σπουδαιότητας με το βαθμό ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος.Τέλος,ακούω την απόψη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ό,τι έκανε η Ισλανδία,γιατί είναι εξαρτημένη από άλλες δυνάμεις παγκόσμιας ισχύος.Αυτό ισχύει ,όπως αποδεικνύεται και από τις εξελίξεις που παρατηρούμε τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο με την κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου που θα ξεκινούν από την Κύπρο,θα περνούν από την Ελλάδα και θα καταλήγουν στην Ιταλία.Αυτή η υπόθεση έχει ανοίξει σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ,της Γερμανίας και της Ρωσίας.Επίσης, η εξάρτησή μας αποδεικνύεται και από τις βάσεις του ΝΑΤΟ που υπάρχουν σε διάφορα σημεία της Ελλάδος και χρησιμοποιούνται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κατά την διεξαγωγή πολέμων στην Μέση Ανατολή και την Αφρική.Η Ελλάδα βρίσκεται σε τέτοια γεωπολιτική και γεωστρατιωτική θέση που χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ ως ορμητήριο (οι βάσεις της) για την επέμβαση σε χώρες της ευρύτερης περιοχής της μεσογείου καθώς αποτελούν οι στρατιωτικές βάσεις σημεία ελέγχου της κατάστασης στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και εφοδιασμού των ξένων δυνάμεων.Η Ελλάδα επίσης αποτελεί την χώρα εισόδου από την Ασία και την Αφρική στην ΕΕ με αποτέλεσμα να αποτελεί κομβικό σημείο για την διακίνηση των προιόντων και τον έλεγχο του εμπορίου. Τα λιμάνια συμβάλουν στο διαμετακομιστικό εμπόριο ενώ μέσω της Ελλάδας γίνεται και η προώθηση των προιόντων στην ευρωπαική αγορά που εισάγονται από την Ασία και την Αφρική.Ωστόσο πιστεύω ότι όσο εξαρτημένη και αν είναι μια χώρα έχει κάποια περιθώρια επιλογής όσον αφορά την δράση της μέσω της κυβέρνησης αλλά και το πιο σημαντικό μέσω της πίεσης από τα κάτω.Εντούτοις στην Ισλανδία έγινε κάτι διαφορετικό και ίσως θα πρέπει να το δοκιμάσουμε και να το εφαρμόσουμε και εμείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου