H επαναστατικοποίηση της τέχνης

Η διαρκής επανάσταση της τέχνης, για να κάνω ένα λογοπαίγνιο αλλά και έναν υπαινιγμό στον ομώνυμο τίτλο του έργου του Τρότσκι,είναι ένα απαραίτητο στάδιο μετάβασης από το ισχύον πολιτικό σύστημα,τον καπιταλισμό ,που προβάλλει έργα τέχνης ανάλογα του "ήθους" του και των "αξιών" του(ατομικισμός,απάθεια) σε ένα σοσιαλιστικό μoντέλο εξουσίας.Η τέχνη δεν έχει κάποιο νόημα αν δεν επιτελεί έναν συγκεκριμένο και ορισμένο στόχο,ο οποίος θα πρέπει να είναι η βελτίωση αυτoύ του κόσμου μέσω της κοινωνικής αλλαγής και της εγκαθίδρυσης ενός δημοκρατικού σοσιαλιστικού καθεστώτος.Η τέχνη ,λοιπόν, πρέπει να να είναι φορέας επαναστατικών ιδεών και ασφαλώς πάντοτε σε θέση οδηγητή του λαού, ο οποίος πρέπει με την σειρά του να ενημερώνεται,να ευαισθητοποείται και να διαπαιδαγωγείται μέσω των διαφόρων μορφών τέχνης.Επίσης,η τέχνη,αναμφισβήτητα, οφείλει να συμβάλει στην ωρίμανση της  πολιτικής σκέψης του λαού καθώς και στην  καλλιέργεια της ταχείας ορθής πολιτικής συνείδησής του,προβάλλοντας  τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος που είναι απαραίτητες προυποθέσεις της επιβίωσης του καπιταλισμου και συνεπώς αυτός τις αναπτύσσει και παρέχει πρόσφορο έδαφος για τη βαθεία ρίζωσή τους. Αποτελεί έτσι η τέχνη ένα ισχυρό εργαλείο και μέσο για την καθοδήγηση των μαζών για την ανατροπή του καπιταλισμού και όλων των νοσηρών προβλημάτων (ρατσισμός,ένδεια.φασισμός) που αυτός αναπτύσσει μέσα  στους κόλπους του.Ο Μάο θέλοντας ακριβώς να τονίσει την τεράστια σπουδαιότητα του ανατρεπτικού ρόλου της τέχνης για την αφύπνιση και την αποτελεσματική χειραφέτηση των μαζών ανέφερε τα εξής σε μία ομιλία του στη συνάντηση για τη τέχνη και τη λογοτενία στο Γενάν τον Μάιο του 1942 "Στον σημερινό κόσμο,κάθε κουλτούρα,κάθε τέχνη και κάθε λογοτεχνία ανήκουν σε μια καθορισμένη τάξη και προβάλλουν μια καθορισμένη πολιτική γραμμή.Δεν υπάρχει,στην πραγματικότητα,τέχνη για την τέχνη,τέχνη πάνω από τάξεις ούτε τέχνη που αναπτύσσεται έξω από την πολιτική ούτε ανεξάρτητα από αυτήν.Η προλεταριακή τέχνη  και λογοτεχνία αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της επαναστατικής υπόθεσης του προλεταριάτου,αποτελούν όπως έχει πει ο Λένιν,"ένα μικρό τροχό και μιa μικρή βίδα" του γενικού μηχανισμού της επαναστάσης".Η τέχνη πρέπει λοιπόν να επαναστατικοποιεί και ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι στρατευμένος,μία άποψη  που συμεριζόταν βεβαίως και ο Αναγνωστάκης αλλά και πολλοί άλλοι ποιητές και άνθρωποι του καλλιτενικού χώρου και του πνευματικού κόσμου (Τάσος Λειβαδίτης κ.α.).Ο καλλιτέχνης έχει την υποχρέωση να κατακρίνει,να καταδικάζει τα ενδογενή προβλήματα του καπιταλισμού και να προωθεί τα σύμφωνα με το σοσιαλιστικό όραμα ιδεώδη (ισότητα,έλλειψη εκμετάλλευσης,αγωνιστικότητα κ.α.).Η τέχνη είναι όπλο στα χέρια της επαναστάσης,έχει δημιουργηθεί για το λαό και χρησιμοείται από αυτόν,όπως πολύ σωστά είχε παρατηρήσει επίσης  ο Μάο("Η τέχνη μας και η λογοτεχνία μας είναι για τη μεγάλη μάζα του λαού,σε πρώτη γραμμή για τους εργάτες τους αγρότες και τους στρατιώτες.Δημιουργήθηκαν για αυτούς και χρησιμοποιούνται από αυτούς").Τέλος προς την αρχή του άρθρου αναφέρεται ότι ο καπιταλισμός παράγει έργα τέχνης ανάλογα του "ήθους" του και της πολιτικής του.Για να γίνω πιο σαφής παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του σοβιετικού κοινωνιολόγου Έντουαρντ Ρόζενταλ "(μιλώντας για ταινίες που προκαλούν φόβο όπως τα σαγόνια του καρχαρία) Άν οι καταστροφές στον κινηματογράφο βρίσκουν απήχηση,αυτό στην πραγματικότητα συμβαίνει,γιατί αυτό το κοινό ζει σε έναν ασταθή κόσμο,όπου πραγματικές καταστροφές αναστατώνουν αδιάκοπα την καθημερινή ζωή,σε έναν κοσμο "καραχαριών" με χίλιες όψεις.Ο καθένας μπορεί να χάσει την δουλειά του και να μείνει χωρίς πόρους,είτε έχει στην κατοχή του ένα πανεπιστημικό δίπλωμα ,είτε όχι.Ο καθένας κινδυνεύει κάθε στιγμή να μάθει ότι ο γιος του παίρνει ναρκωτικά.......Ο καθένας έχει τον ¨καρχαρία¨ του.Ακόμα και αν τίποτα σοβαρό δεν συμβεί, ο φόβος δεν παύει."

Υστερόγραφο 
Πολύ ωραίο το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος" καθώς και η ταινία "Django" του Ταραντίνο