Βία....

Το τελευταίο διάστημα άνοιξε στην χώρα μας και προωθήθηκε μέσα από διάφορα think tan ένα ζήτημα που έμελλε  να πάρει απρόβλεπτα μεγάλες διαστάσεις,δοκιμάζοντας παράλληλα τα πολιτικά αντανακλαστικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας.Αναφέρομαι φυσικά στο ζήτημα της βίας και ειδικότερα στο είδος εκείνο της βίας που χαρακτηρίζει και εμπεριέχεται στην πολιτική δράση ενός προσώπου,δηλαδή την πολιτική βία.Κύρια αφορμή που πυροδότησε την συγκεκριμένη συζήτηση υπήρξε η αστυνομική επέμβαση σε διάφορες καταλήψεις,με την πλέον χαρακτηριστική αυτή στην Βίλα Αμαλίας,οι οποίες έγιναν στο πλαίσιο της επιχείρησης ΄΄επιβολή της νομιμότητας΄΄,την οποία διεξάγει  εδώ και λίγο καιρό η νέα κυβέρνηση.Ετεροχρονισμένα μεν,θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς,εφόσον οι εν λόγω καταλήψεις υφίσταντο για κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες,αναγκαία δε,σύμφωνα με τους κυβερνώντες,στο πλαίσιο της ανοικοδόμησης του τόπου και της αποβολής όλων εκείνων των παρασιτικών για το κοινωνικό σύνολο πρακτικών που ελάμβαναν χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.Το ζήτημα βέβαια –και εδώ παρουσιάζεται το οξύμωρο της υπόθεσης–δεν υπήρξε η καθαυτή διάλυση των καταλήψεων· με εξαίρεση τον αντιεξουσιαστικό χώρο και ορισμένα κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, η είδηση ως είδηση πέρασε ΄΄στο ντούκου΄΄απο το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας,σε μια περίοδο μάλιστα όπου στην ατζέντα βρισκόταν αφενός η συζήτηση για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο,αφετέρου το καυτό σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ.Το ουσιώδες της υπόθεσης,και το σημείο στο οποίο οφείλουμε να σταθούμε,αποτελεί η αναγωγή του εν λόγω θέματος σε μια άτυπη ρεβάνς του δίπολου αστικός κόσμος–΄΄νοικοκυραίοι΄΄,το οποίο υποτίθεται ότι υποστηρίζει η κυβέρνηση και ιδίως ο βασικός πυλώνας της,η Νέα Δημοκρατία, απέναντι σε εκείνες τις ομάδες που όλα αυτά τα χρόνια λυμαίνονταν τον τόπο και τους θεσμούς,εδραιώνοντας την ανομία και προωθώντας τις αντίστοιχες πρακτικές.Προωθούμενη κατά κύριο λόγο από τα πλέον συντηρητικά κομμάτια της παράταξης(άδωνις,κεδίκογλου,βορίδης,δένδιας),η εν λόγω θέση διαχύθηκε αυτομάτως και στην κοινωνία,με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εν μια νυκτί πολιτικές φράξιες που στην βάση του πολιτικού διαλόγου έθεταν ζητήματα άλλων εποχών.Για μέρες ολόκληρες, το επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ,συνεπικουρούμενο από το δημοσιογραφικό σύστημα,επεδίωκε,άκομψα τις περισσότερες φορές,να καταδείξει και να αποδείξει την ηθική–και φυσική πολλές φορές–αυτουργία που συνδέει τον Σύριζα και την ευρύτερη αριστερά με αξιόποινες συμπεριφορές.Ξεκινώντας από την Βίλα Αμαλίας,η συζήτηση κατέληξε να πραγματεύεται θέματα όπως η βία στα πανεπιστήμια,στους δρόμους,στις διαδηλώσεις και γενικά σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.Η απάντηση του Σύριζα στην επιθετική αυτή στοχοποίηση υπήρξε στατική,καθώς από την μία προσπάθησε να διατηρήσει κάποιες αποστάσεις,από την άλλη όμως επέδειξε σημάδια πολιτικής ανωριμότητας,κυρίως δε εκ μέρους της νεολαίας και κάποιων νεότερων στελεχών του,τα οποία έσπευσαν να πιάσουν το γάντι που έριξε η άλλη πλευρά,επιτείνοντας κατ αυτό τον τρόπο την σύγχυση..Το αποτέλεσμα υπήρξε να γίνουμε μάρτυρες μιας εντονότατης διαπάλης ανάμεσα σε δύο χώρους,με την κοινωνία να μην μένει αμέτοχη,όπως αναφέρθηκε,αλλά να επιμερίζεται στα δύο στρατόπεδα,δίνοντας μία άγρια χροιά στο ζήτημα,πλην επικίνδυνη ωστόσο.......

Μετά το πέρας της σύγκρουσης αυτής λοιπόν,και με τα γεγονότα πλέον αποκρυσταλλωμένα,μπορούμε να πούμε το εξής:Βρισκόμαστε ενώπιον μίας κατάστασης που μόνο αρνητικά μπορεί να επιφέρει.Όπως απολύτως εύστοχα επεσήμανε ο Κούλογλου στο άρθρο του ΄΄Η κυβέρνηση,το μοντάζ και τα έκτακτα μέτρα΄΄,΄΄Δεν υπάρχει προηγούμενο στην κοινοβουλευτική ιστορία του τόπου, ακόμη και στις ταραγμένες δεκαετίες πριν και μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που η κυβέρνηση να προσάπτει στην αξιωματική αντιπολίτευση ότι φλερτάρει με την τρομοκρατία. Σαν να είμαστε στην Νικαράγουα και η κυβέρνηση της χώρας να απευθύνεται στους αντάρτες Σαντινίστας, που επέστρεψαν μόλις από τα βουνά. Ούτε η ΕΔΑ το 1958, όταν μόλις 9 χρόνια μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, δεν έτυχε τέτοιας μεταχείρισης. Οι παλιότεροι, όπως ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ήξεραν να σέβονται τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Γιατί γνώριζαν ότι διαφορετικά θα καταστραφεί το παιχνίδι.΄΄..Δυστυχώς,η παραπάνω θέση αποτελεί την αδιάσειστη και ζοφερή πραγματικότητα.Και όσο περισσότερο το πολιτικό παιχνίδι στερείται των βασικών του κανόνων,τόσο περισσότερο θα πλησιάζουμε σε πρακτικές άλλων εποχών.Η επίταξη για παράδειγμα των εργαζομένων στο Μετρό που ακολούθησε απέδειξε το αυτονόητο:ότι η κυβέρνηση,απολύτως αποδυναμωμένη στην κοινωνία,θα αναγκαστεί τελεολογικά να στραφεί σε λογικές σοκ και δέους,προκειμένου να εφαρμόσει τα όσα θέλει..Η βίας συνεπώς,την οποία,σε απόλυτο βαθμό ή εν μέρει, θα ασκήσει,είναι βέβαιο πως θα επιχειρηθεί να παρουσιαστεί ως αντιβία απέναντι σε πρακτικές που δεν αντιμετωπίζονται αλλιώς,όπως για παράδειγμα απέναντι σε απεργίες η συλλαλητήρια διαρκείας..Το επίδικο λοιπόν της υπόθεσης αποτελεί,κατ εμέ πάντα,το πώς θα οργανωθεί και θα προωθηθεί η όσο το δυνατόν καλύτερη αντίδραση απο πλευράς αριστεράς,κινημάτων,κόσμου της εργασίας και ανθρώπων που θα αντισταθούν.Κρίσιμη αποτελεί και η επιτυχής αντιμετώπιση των επιχειρημάτων και της προπαγάνδας της άλλης πλευράς με μια αντίστοιχη απο πλευράς των φορέων που αναφέρθηκαν(λόγος για τον οποίο έχει συσταθεί και το μπλόγκ)..